Het verhaal van: Tirza Wouters - Basisarts Ouderengeneeskunde

Tirza Wouters werkt sinds februari als basisarts ouderengeneeskunde bij Surplus. Een paar jaar geleden had Tirza dit nooit kunnen bedenken. Een carrière in het ziekenhuis had zij namelijk al helemaal uitgestippeld. Zoals bijna iedere basisarts eigenlijk wel doet. De zoektocht naar geluk en iets vinden wat écht bij haar past zorgde voor een onverwachte wending en bracht haar naar Surplus. Meer persoonlijk contact met patiënten en lange termijnzorg speelden hierbij een grote rol, maar Tirza ervaart inmiddels ook dat het niet uitdagende imago van de ouderenzorg volledig onterecht is. Ze vertelt graag haar verhaal en legt uit waarom de functie van basisarts ouderengeneeskunde juist wél aantrekkelijk kan zijn.  

Anderhalf jaar geleden is Tirza afgestudeerd aan de universiteit van Maastricht. Haar droom was om gynaecoloog te worden. Daarom was werken als gynaecologie-assistent de volgende stap. De maanden vlogen vervolgens voorbij, haar contract zou verlengd worden en iedereen was tevreden. Behalve Tirza zelf; ze was namelijk helemaal niet gelukkig. Het beroep was ontzettend stressvol met een extreem hoge werkdruk. De knoop werd doorgehakt, maar Tirza stopte ook met een knoop in haar maag. Deze beslissing paste tenslotte niet bij de droom die ze eigenlijk voor ogen had.

Hoe nu verder? Zoveel mogelijk ervaring opdoen om zichzelf als arts te ontwikkelen, leek Tirza de beste keuze. Ze ging daarom in het ziekenhuis in Breda werken voor verschillende specialismen en ook op de Spoedeisende Hulp. Hier kwam Tirza erachter dat ze veel energie haalde uit het persoonlijke contact met patiënten. In het ziekenhuis is dit echter bijna bijzonder; “Mensen komen en gaan en de behandelingen zijn over het algemeen gericht op de korte termijn. Er was dus eigenlijk geen tijd om een band op te bouwen. Ik merkte aan mezelf bij een aantal mensen die dan helaas toch vaker in het ziekenhuis terugkwamen, dat ik daar behoefte aan had. Dat waren voor mij de leukste contacten. Ongezellig dat ik ze terugzie, maar wel prettig dat ik ze ken en dit merkte ik ook andersom bij de patiënten.”

Was het ziekenhuis dan wel de juiste plek? Deze vraag had Tirza zichzelf eigenlijk nooit echt eerder gesteld. Je wordt tijdens de opleiding namelijk echt “opgevoed” om dokter in het ziekenhuis te worden; hier loop je vrijwel alle coschappen en je hebt een bepaalde basis nodig die je al snel vindt in de verschillende specialismen.
Als arts in opleiding, en ook als basisarts, is het moeilijk om te bepalen welke kant je op wilt, weet Tirza inmiddels: “Je rolt vaak van opleiding, naar wetenschappelijk onderzoek, in een baan, in een volgende opleiding en dan ben je ‘het’ opeens. Wanneer je terugkijkt, dan pas vraag je jezelf af of je alle keuzes eigenlijk wel bewust hebt gemaakt. Niet alleen ik heb dat ervaren, ook veel jonge collega’s denken hier zo over.
Deze zoektocht en twijfel wordt onderling jammer genoeg niet veel gedeeld. Hoe meer je erover praat, hoe meer je erachter komt dat veel basisartsen zoekende zijn. Het werkte zelfs aanstekelijk toen ik destijds bij mijn collega’s aangaf dat werken in een ziekenhuis niet de juiste richting en keuze voor mij was. Ik was niet de enige en dat voelde ergens ook wel fijn. Aan de andere kant benadrukt het dat dit onderwerp tijdens de opleiding niet uitgebreid behandeld wordt. Dat vind ik echt wel een gemiste kans.”

De wens naar meer persoonlijk contact met patiënten, bracht Tirza al snel naar Surplus. Enigszins bekend terrein vanwege haar goede ervaringen tijdens haar werkzaamheden als vrijwilliger bij Zomerkampen Breda. Bovendien biedt Surplus de mogelijkheid tot vrijstelling voor bepaalde onderdelen binnen de huisartsenopleiding wanneer je besluit om dit als volgende stap te gaan doen. Deze gunstige bijkomstigheid trok haar over de streep.
Nu ervaart Tirza het leven als arts buiten het ziekenhuis en dat bevalt haar goed: “Ouderengeneeskunde heeft niet echt een uitdagend imago binnen de opleiding. Deze aanname neem je al snel zelf over omdat je er eigenlijk niet echt mee in aanraking komt. Volledig onterecht kan ik inmiddels al zeggen.”

Tirza licht verder toe: “Inmiddels werk ik hier nu bijna twee maanden en ik merk nu al een groot verschil met de zorg in het ziekenhuis. Daar ben je als basisarts ‘een’ dokter in een grote groep. Hier bij Surplus wist iedereen al wie ik was voordat ik begon. Nu ben ik ‘de’ dokter en heb ik mijn eigen patiënten en afdelingen. Dat is nogal wat.
Ik werk hier ook best individueel en maak veel meer zelfstandige keuzes. In het ziekenhuis overleg je echt alles met de eindverantwoordelijke en diegene neemt het definitieve besluit. Hier heeft de specialist ouderengeneeskunde de eindverantwoordelijkheid, maar ík heb de verantwoordelijkheid over de dag-tot-dag beslissingen. Daarnaast bespreek ik natuurlijk de dingen waar ik tegenaanloop en ook de grote beslissingen bespreken we samen.
Het tempo is daardoor nog steeds hoog maar niet zo heftig als in het ziekenhuis. Ik ervaar het echt anders en ook niet alles moet echt vandaag gebeuren. De mensen wonen tenslotte hier. In het ziekenhuis loop je gewoon de zaal binnen en is het jouw terrein. Hier in het woonzorgcentrum kom je daarentegen op bezoek tijdens de artsenvisite. Een groot verschil, maar dat moet ook. En het is bovendien heel leuk om dit te ervaren.”

Ook het persoonlijke contact ervaart Tirza positief: “Je krijgt niet alleen een band met de patiënt maar ook met de familie. Sommige patiënten kunnen bijvoorbeeld niet meer hun eigen keuzes maken; wat waren de wensen vroeger en wat lijkt ons verstandig? Dit bespreek je dan met de familie. In het ziekenhuis zie je dit weinig, maar het zijn wel hele fijne gesprekken en het maakt de zorg een stuk persoonlijker. Hier is het verhaal achter de persoon juist belangrijk. Je moet de patiënt leren kennen om de zorg zo goed mogelijk te kunnen verlenen.”

Tirza weet inmiddels dat het niet alleen belangrijk is om haar patiënten te leren kennen. Zichzelf leren kennen was namelijk ook van groot belang; “Je moet keuzes maken in dit vak en stappen nemen om jezelf te leren kennen en om gelukkig te zijn. Hierdoor leer je continu en doe je ervaringen op. Iedere keuze die je maakt is daarom altijd een goede keuze.”

Tirza voor de artsenkamer in Woonzorgcentrum Antonius Abt Terheijden

Meer interessante verhalen

Het verhaal van: Armand Bergers - Vrijwillig medewerker Vuchterhage

“Het kost zo weinig en het levert zoveel op”

Lees en kijk verder

Het verhaal van: Anneke de Jongh - Vrijwillig Buurtbemiddelaar in de gemeenten Oosterhout, Geertruidenberg en Altena

“Uitdagender dan dit wordt het niet!”

Lees en kijk verder

Bel me terug

Laat uw gegevens achter en wij bellen u binnen 1 werkdag terug.

    * Verplicht in te vullen